2. Godsdienst is geen bedenksel van mensen – Johannes Calvijn

Het is dan ook volstrekt uit de lucht gegrepen als sommigen zeggen dat godsdienst een bedenksel van een paar geslepen en slimme mensen is om het eenvoudige volk op een handige manier in een afhankelijke positie te houden. Zij brachten anderen ertoe God te vereren, maar zelf zouden zij in het geheel niet geloven dat er een God is. Nu erken ik dat sluwe mensen heel veel op het gebied van de godsdienst verzonnen hebben waarmee ze het gewone volk eerbied konden inboezemen en vrees aanjagen, om het daardoor volgzamer te krijgen. Maar ze zouden daarin nooit geslaagd zijn als de geesten van de mensen niet al tevoren doordrenkt geweest zouden zijn van de diepe overtuiging ten aanzien van Gods bestaan, waaruit de neiging tot de godsdienst als uit een kiem opschiet. Lees verder →

1. De aard van de natuurlijke Godskennis – Johannes Calvijn

Dat er in de menselijke geest van nature een zeker besef van Gods bestaan aanwezig is, achten wij niet voor discussie vatbaar. Om te voorkomen dat iemand zijn toevlucht zou nemen tot het voorwendsel dat hij niets van God weet, heeft God zelf namelijk bij allen een bepaald begrip van Zijn goddelijke macht ingeplant. Door de gedachte daaraan steeds weer te vernieuwen laat Hij telkens nieuwe druppels van dat besef in de geest afdalen, opdat alle mensen op grond van hun eigen getuigenis het oordeel over zich afroepen, omdat zij Hem niet gediend en hun leven niet aan Zijn wil toegewijd hebben. Zonder uitzondering beseffen alle mensen namelijk dat God bestaat en dat Hij hun Maker is. Lees verder →

Er woedt een zware strijd om de stad Mensenziel. Velen delven het onderspit…

“De goede, oude edelman, mijnheer Consciëntie, werd wel tweemaal terneder geslagen door een der Diabolisten, met name mijnheer Verdoving. En de heer Verstand was ook bijna nedergeworpen met een handbus, maar die er mede schoot, kon niet al te wel mikken.

Evenwel de andere kant kwam er ook niet heelhuids af; daar was Korzelhoofd, een Diabolist, wie de hersenen werden ingeslagen, door een mijnheer Gemoed, een dienaar van de heer Wil; het doet mij nog lachen, als ik denk hoe men de oude Vooroordeel zag stoten en om en om rollen in het slijk. En schoon hij een poos geleden tot kapitein was aangesteld over een compagnie Diabolisten (tot schade en nadeel van de stad), zo hadden ze hem echter nu gans onder de voet gekregen, en enigen van des heren Verstands partij hadden hem de kop gekloofd.

Heer Neutraal kwam er ook niet best af; Lees verder →

Toen des Konings kapiteins van het hof tegen Mensenziel ten strijde togen en door het land heentrokken, ontmoetten hen drie jonge borsten, die zin hadden, om als soldaat dienst te nemen; ´t waren op het oog brave gasten, mensen van verstand en moed. Hun namen waren: Traditie, Vleselijke Wijsheid, en Menselijke Vinding.

Bij de kapiteins gekomen, boden dezen zich aan, onder El-Schaddai te dienen, maar die spraken van hun plannen, en rieden hun, niet al te ras en vaardig te wezen met hun aanbieding. Maar neen, deze jongelieden zeiden, dat ze de zaken tevoren reeds hadden overwogen, zich juist, nadat zij vernomen hadden, met welk doel het leger optrok, op weg hadden begeven, om hen te ontmoeten, en onder hun vanen dienst te nemen. Kapitein Boanerges, hen aanziende voor mannen van moed, nam ze in zijn compagnie, en zo trokken ze mede ten strijde. Lees verder →